الحلقه السادسه عشر
اخر حاجه كنت ممكن اتخيلها او اتصورها ان يجيلى عريس فالوقت ده لا ومن طرف
مين طرف هشام
هو اكيد بيهزر اصلى مينفعشى اقول غير انه بيهزر عشان مقومشى اطبق فى زمارة
رقابته
بس للاسف طلع مش بيهزر
هشام : انا بتكلم بجد فى عريس جى لحياه
منى : عريس ايه وبتاع ايه ...حياه لسه صغيره ولسه قدامها دراستها
هشام : بس ده عريس كويس وشايف انه مناسب ليها وبعدين هو موافق تكمل دراستها
معاه
منى : ده مين ده اللى انت مقتنع بيه اوى كده
هشام : استاذ على
منى باستغراب : نعم ... على ... على مين ؟
هشام : على اللى معانا فالمدرسه مدرس الكيمياء
انا كنت لسه مش مستوعبه بجد مهو اكيد بيهزر عريس وعلى وكيمياء لا بجد كده
كتير
منى : انت اتجننت صح
هشام بعصبيه : منى انتى بتستعبطى ..هو ايه اللى اتجننت
منى : مهو كلامك ده مش كلام ناس عقلين ...على اللى ضرب بنتى اللى اكبر منها
بيجى 15 سنه وتقولى عريس مناسب ...انا بنتى لسه صغيره ولسه هتكمل دراستها
هشام : فرق السن مش عيب بالعكس ده راجل محترم وهيقدر يحتويها وبعدين بلاش
يبقى قلبك اسود وتفتكرى الموقف ده مهو بعد كده جيه واعتذر وكان على طول بيكلم حياه
فالمدرسه وبيساعدها ...وهو موافق ع كل
شروطنا وهيجبلها شبكه كبيره وكمان شقته جهزه وموافق انها تكمل تعليمها وهى معاه
منى : انا مش موافقه
هشام بصلى : انتى رئيك ايه يا حياه
انا بصتله وتنحت : رئى ... رئى فى ايه
هشام : يعنى مش سمعه كل الحوار ده
انا : مش عارفه ...انا عاوزه اخلص تعليمى الاول
هشام : مانتى هتخلصى بس فى بيت جوزك
انا : بس انا مش عاوزه اتجوز
هشام : بلاش دلع بنات ...انتى مش عارفه مصلحتك كويس
منى : وانت اللى عارفها
هشام : اه طبعا ...انا زى باباها وعارف مصلحتها فين
انا قومت وانا مخنوقه : انا هدخل اوضتى
هشام : مش لما تردى عليه الاول
انا : هفكر وهرد عليك
وسيبتهم ودخلت اوضتى بسرعه
مكنتش عارفه هفكر فى ايه انا اصلا رفضه بس مش عارفه ليه معرفتش اقوله لاء
وانهى الموضوع كنت محتاجه اتكلم مع حد كنت مخنوقه اوى
كنت حسه ان هشام عاوز يخلص منى باى طريقه
للدرجه دى بقيت حمل عليه ومبقاش طيقنى
انا تعبانه اوى ومفيش غير حازم اللى هيريحنى
بس انا مش عاوزه اكلمه كنت حسه ان هو كمان بسفره ده بيتخلى عنى بس هو
بالنسبالى ايه عشان يتخلى عنى او يفضل جانبى
هو استحملنى كتير وشال همى كتير ووقف جانبى اكتر من حقه يشوف حياته
ومستقبله برده
كنت محتاره خرجت البلكونه عشان اخد نفسى
كان واقف فى البلكونه اول لما دخلت
حازم بفرحه : اخيرررررررا
انا : اخيرا ايه
حازم : بقالى 5 ايام مشوفتكيش
انا : اها كنت مشغوله مع ماما ويس
حازم : كل يوم كنت بدخل استناكى بالساعات وانتى ولا هنا ... ينفع كده
انا وقلبى بيدق : اصل
حازم : متعمليش كده تانى عشان انا بقلق عليكى
قلبى بيدق اكتر واكتر
انا : امال لما تسافر هتعمل ايه ...مش هتشوفنى تانى
حازم : مهو ده اكتر حاجه مضيقانى فى سفرى ... بس هعمل ايه مستقبلى هناك
انا بوجع : عندك حق ... ربنا يوفئك
حازم فضل ساكت كان نفسى يتكلم يقول اى حاجه يقولى استنينى انا بحبك هرجعلك
بسرعه اى حاجه تطمنى وتدينى اى امل
انا بضيق : شوفت الجديد .. جايلى عريس
حازم وهو رافع حاجب : نعم
انا بضحكه : هههههههه نكته مش كده
حازم بضيق : ليه نكته ميمكن يبقى عريس كويس
انا : كويس لنفسه انا مش بفكر فى الموضوع ده دلوقتى انا لسه قدامى دراستى
ولو دخلت طب قدامى سبع سنين ...لسه بدرى اوى
حازم :7 سنين بحالهم مش كتير
انا : لا انا اهم حاجه عندى دراستى ومستقبلى وبس
حازم بضيق : اها ... ربنا يوفئك
يارب
انا : امين يارب
فضل ساكت وانا كمان
انا : انا هدخل بقى اشوف ماما ويس هتعوز حاجه
حازم : لا شكرا
دخلت وفضلت قاعده شويه فى اوضتى
بفكر فى حازم وفى اللى بيحصل معايا وياترى هعمل ايه مع هشام وهقوله ايه
شويه وقمت عشان اشوف ماما ويس
قربت من الاوضه كان هشام بيتكلم مع ماما
كنت هرجع تانى لما عرفت انه جواه مش عاوزه اشوفه ولا اتكلم معاه
بس وقفت مكانى لما سمعت
هشام : انا خلاص مش هتحملها اكتر من كده
منى بدموع : يعنى ايه دى بنتى انت ازاى تقول كده
هشام : وانا مش مجبر اصرف عليها انا عندى ابنى اللى تعبان ومسؤليات كتير مش
هشيل همها هى كمان
منى : بس انا بصرف على بنتى من شغلى انا
هشام : ابنك وبيتك اولى بمرتبك وشغلك ... وبعدين هو انا بقولك ارميها دى هتتجوز
وهتعيش مع رجل يتحمل هو مسؤليتها ...انا معنديش استعداد افضل 7 سنين اصرف عليها
وعلى كليتها ... انت عارفه مصاريف الكليه اللى عاوزه تدخلها دى كتير ازاى
منى : بس انا مضحكتش عليك انتى متجوزنى وعارف انى معايا بنت وليها مصاريفها
ومسؤليتها
هشام : اه .. بس لما تيجى فرصه نرتاح من المسؤليه والمصاريف دى نسيبها
...ده اخر كلام عندى ..يا توافق على على يا ما مليش دعوه باى مصاريف انا هجبلكم
منين وكمان مصاريف تعب يس عليكى من مرتبك انا كفايه عليه اوى اجبلكم اكلكم وشربكم
ولا عوزانى اسرق يعنى
منى بصتله بدموع : بس
هشام : من غير بس ... فكرى كويس فى مصلحت ابنك الصغير ده
دخلت بسرعه اوضتى قبل ميشفونى
وفضلت قاعده على سريرى
معيطش اصلى تعبت من كتر العياط والحزن
فضلت افكر وافتكر كل ايامى وذكرياتى فى الكام سنه اللى فاتو من يوم مخبط فى هشام صدفه فى المدرسه لحد اللحظه
اللى انا فيها دى
حازم وهيسينى وهيسافر ومبقاش ليه ضهر
حب الروايات اللى بقراها مش حقيقى ومش هعيش عمرى كله اتعذب عشانه واعذب
اللى حواليا معايا
كله كلام ووهم وخيال وانا لازم اعيش الواقع شويه
والواقع بيقول ان هشام ندل وواطى وانا خلاص مبقتشى طبقاه
وماما بقت فى امر واقع ومحتاره بينى وبين الطفل المسكين المريض اللى مش
هينفع تاثر معاه ده غير تعبها وصحتها اللى بقت فى النازل
هى ضحت عشانى كتير وتعبت فى تربيتى كتير وتحملت مسؤليتى وفرحتنى كتير وجيه
الوقت اللى اضحى عشانها وعشان يس يس
دلوقتى هو اللى محتاج اكتر لحنانها وحبها
فضلت افكر طول اليل ومعرفتش انام
قومت من بدرى صليت الصبح ودعيت ربنا كتير
واخت قرارى
قومت حضرتلهم الفطار وفضلت مستنيه هشام
هشام اول لما صحى لقانى قاعده على السفره
هشام باستغراب : قاعده كده ليه
انا : مستنياك
هشام : مستنيانى انا ليه
انا : عشان اقولك ردى على موضوع امبارح
هشام بقلق : خير
انا بتحدى : انا موافقه
ونكمل بقى الحلقه اللى جايه
