الحلقه الخامسه
عمار قاعد فى مكتبه بيكتب وشويه يخبط الباب
عمار بهدوء : ادخل
دخلت فيروز وفضلت واقفه قدامه ساكته وهو لسه عينه
فالورق اللى قدامه ومفيش اى اهتمام
فيروز بغيظ : خير ... حضرتك عاوزنى ليه
عمار من غير ميبصلها : اقعدى
قاعدت فيروز وهى مش طيقاه وبعد حوالى ديقتين من
السكوت
عمار قفل القلم وخرج فلوس من جيبه وبصلها : اتفضلى
فيروز باستغراب : ايه ده ؟؟
عمار : ده مرتبك
فيروز برده مش مستوعبه : مرتب ايه ... مش فاهمه
عمار : ماما قالتلى انك هتبقى بدل الممرضه عشان
كده انا هدفعلك مرتبها
فيروز قامت من على الكرسى وهى مضايقه : شكرا مش
عاوزه
عمار باستغراب : ليه ... هتشتغلى ببلاش ... ولا
المرتب مش عجبك
فيروز : انت ازاى كده
عمار بابتسامه : انا عادى ... انا بس فاهمكم كويس
فيروز : فاهمكم اللى هم مين
عمار : الستات ... كل الستات كده بتجرى وراء
الفلوس ...وممكن تبيع اى حاجه واى حد عشان الفلوس والشغل
فيروز بغيظ : واضح انك معقد ... اولا انا مش هاخد
الفلوس دى عشان انا مبشتغلشى عند حضرتك عشان اخد مرتب ... موضوع بقى انى زى الستات
وبجرى وراء الفلوس دى حاجه متخصكشى عشان اشرحهالك او ابررهالك ولا حتى يهمنى رائيك
فالستات ...ثالثا بقى وده الاهم انا بعمل
كده عشان ماما وبعتبرها زى امى عشان كده بساعدها
عمار بابتسامه وتريقه : ماما لا والله ... وايه كمان ؟
فيروز بغيظ : على فكره انت شخصيه مستفزه اوى ...
بص عشان مطولشى عليك واخد من وقتك كتير ... انا قعده فالبيت ده لحد مفتكر اى حاجه
واعرف اوصل لاهلى .. انا عارفه انك مش طايقنى من ساعة مدخلت البيت ده بس ده ميدكشى
الحق انك تعاملنى كده ولا تتكلم معايا كده اصلا ... وعلى فكره انا مش جايه هنا
استغلك ولا اخد منك فلوس واى حاجه انت صرفتها عليه انا عرفاها كويس وهردهالك ...
واى حاجه انا بعملها لماما او ريناد دى حاجه خاصه بيه مسمحلكشى انك تدخل فيها او
تدينى تمانها ...
ومشت خطوتين للباب وبعدين رجعت بصتله تانى
فيروز : انا لو كنت عاوزه فلوس بجد كنت ابتزيتك
عشان مبلغشى عنك واعملك قضيه ... يعنى لو كنت من الستات اللى انت تعرفهم .... اه وياريت
الفتره اللى انا فيها هنا يكون كل واحد فينا فى حاله عشان من الواضح اننا عمرنا ماهنتفق
مع بعض ... عن اذنك
وسابته وخرجت وهى على اخرها وجرت طلعت على اوضتها
يوسف وهو بيبص لريناد : هو فى ايه !
ريناد : من الواضح ان عمار عمل مصيبه زى العاده
... ادخله وانا هطلع اشوفها
يوسف دخل لعمار اللى كان قاعد متنح وسرحان
يوسف بقلق : فى ايه... ايه اللى حصل ؟
عمار وهو بيبص للورق اللى قدامه : مفيش
يوسف : مفيش ايه انت قولتلها ايه
عمار بعصبيه : قولتلك مفيش ... الله انت مبتفهمشى
وسابه وخرج
فى اوضة فيروز
فيروز قاعده بتعيط وريناد بتحاول تهديها
ريناد : بطلى عياط وفهمينى ايه اللى حصل
فيروز بعياط : انا مش فاهمه هو بيكرهنى ليه انا
والله معملتلهوش حاجه
ريناد : ياحبيبتى هو مش بيكرهك ... ليه بتقولى كده
؟
فيروز : يعنى مش شايفه بيعاملنى ازاى ؟
ريناد : معلشى يا فيروز ... بس هو عمار عنده مشكله مع الستات ... حكايه
قديمه واثرت عليه
فيروز : انا ميهمنيش كل الكلام ده ... ياريت يا
ريناد تقوليله ملهوش دعوه بيه لحد مامشى من هنا
ريناد : طيب خلاص بقى متزعليش ... عشان خاطرى بقى
..............................................................
تانى يوم
يوسف فات على فيروز واخدها اول جلسه عند الدكتور
النفسى
فيروز كانت خايفه ومتوتره
وفى اوضة الكشف
الدكتور : عاوزك تقعدى هنا وتسترخى خالص ... انسى
اى ضغط وريحى جسمك خالص
فيوز قاعدت وعاملت زى مقالها
الدكتور : غمضى عينك ... وانسى انك قاعده معايا
اسرحى شوفى اى حاجه قدامك حاولى تركزى وتقوليلى انتى شايفه ايه
فيروز غمضت عنيها وسكتت شويه
فيروز : مش عارفه مش شايفه غير ضلمه مش قادره اشوف
اى حاجه
الدكتور : خدى نفس عميق وطلعيه براحه ... وحاولى
تركزى تانى ... حاولى تشوفى اى حاجه فالضلمه دى
فيروز بتحاول تركز وبعد شويه فتحت عنيها وبعصبيه :
مش شايفه حاجه كله ضلمه مفيش اى حاجه وبداءت تدمع
الدكتور : طيب اهدى ... مفيش داعى للعياط والزعل
فيروز بياس : دكتور انا خلاص مش هفتكر حاجه ...
انا حسه انى تايه اوى .. عاوزه افتكر اى حاجه .. انا مين .. مين اهلى .. انا كنت
ايه
الدكتور بابتسامه : متقلقيش ... الموضوع نفسى ...
وان شاء الله فى امل .. اتكلى على ربنا وان شاء الله خير
فتح درج المكتب وطلع منه نوت بوك
الدكتور : بصى النوت بوك دى عاوزها تبقى معاكى على
طول ... اى حاجه تفتكريها اكتبيها .. حتى لو احداث مش مرتبطه ببعضها اى حاجه
تشوفيها او تحسيها اكتبيها على طول ... بس برده متحاوليش تضغطى على نفسك عشان متتعبيش
فيروز وهى بتاخ النوت بوك : حاضر
الدكتور : متخافيش ... ان شاء الله خير .. ميعاد
الجلسه الجايه كمان اسبوعين
فيروز : ان شاء الله
................................................................
فات حوالى 10 ايام
فيروز مش بتنزل تاكل معاهم عشان متقابلشى عمار
وكانت بتحاول على قد متقدر وهو موجود فالبيت تبقى قاعده فى اوضتها عشان متقبلهوش
علاقتها بمها وريناد ويوسف بتتحسن كل يوم وبتعرفهم
اكتر وهم كمان خدو عليها وحبوها
كانت بتحاول تعمل بنصيحة الدكتور بس برده مكنتشى
بتشوف غير الضلمه ومش قدره تفتكر اى حاجه
وفى يوم كانت قاعده فالجنينه زى عادتها الصبح بدرى
فاتحه النوت بوك وبتحاول تكتب اى حاجه مش عارفه
وكل متكتب حاجه تشخبط عليه
اخدت نفس عميق وغمضت عنها وهى بتحاول تشوف اى حاجه
او تفتكر اى حاجه وفجاءه سمعت صوت
.... : بتعملى ايه .؟
فيروز فتحت عنيها بسرعه وهى مخضوضه وبصت جابها لقت
عمار قاعد
عمار بابتسامه : للدرجادى بتخافى منى
فيروز : انا مبخافشى غير من ربنا وبس ... بعد اذنك
وقامت وقفت
عمار : اقعدى يافيروز عاوز اتكلم معاكى
فيروز : خير عاوز تدينى فلوس تانيه
عمار : اقعدى بقى وبلاش يبقى قلبك اسود كده
فيروز قاعدت وهى مكشره برده :خير
عمار : قوليلى الاول كنتى بتعملى ايه
وبعدين مسك النوت بوك اللى كانت مفتوحه : وايه
الشخبطه دى
فيروز بتنهيده : الدكتور قالى اكتبى اللى بتشوفيه
وحساه وانا مش عارفه .... مش قادره افتكر اى حاجه حسه انى تايهه اوى ومخنوقه
...نفسى اعرف انا مين ليا اهل ولا لاء .. ليا اخوات واب وام ولا لاء
عمار : مهو ده اللى انت حساه اكتبيه ... مش لازم
يبقى كلامك مترتب اكتبى اى حاجه تيجى على بالك ... اكتبى احساسك سواء كنتى مخنوقه
تايهه فرحانه طيره ... فهمانى
فيروز : اه بس الموضوع صعب ... يمكن انت شايفه سهل
عشان انت كاتب وصحفى
عمار بابتسامه : لا بجد سهل بس حاولى اكتبى اى
حاجه تيجى فى بالك هتلاقى الكلام بيجى وراء بعضه اهم حاجه تكتبى اللى جواكى
فيروز : ماشى هحاول
عمار : المهم بقى ... انا مسافر كمان يومين ...مش
عاوز اسافر وفى بينا سواء تفاهم ... افرضى حصلى حاجه اموت وانتى غضبانه عليه
فيروز : بعد الشر ... ليه بتقول كده
عمار : الموت مش شر بالعكس ده خير واحسن من الدنيا
واللى فيها ... عموما مش موضوعنا.... انا عارف انى ساعات بكون بارد وقاسى فى كلامى
مش عاوزك تزعلى منى ... عاوز اسافر وانا مطمن عليكو ... خالى بالك من ماما وعلاجها
وهكتبلك رقم الدكتور بتاعها عشان لو حصلها حاجه ...وكمان ريناد هى بتعتبرك اختاها
الكبيره خاليكى قريبه منها...
فيروز باستغراب : ايه هو انت مهاجر كلها كام يوم وترجعلهم
بالسلامه
عمار : اصل دى اول مره اسافر واسيبهم من يوم وفاة
بابا الله يرحمه انا هعتمد عليكى ...
ماشى
فيروز بابتسامه : خلاص ولا يهمك ...انا معاهم
متقلقشى
عمار : طيب ياله قومى افطرى معانا بقى ... ولا لسه
مقموصه
فيروز بابتسامه : لا مش مقموصه .. ياله بينا
فيروز كانت طول الوقت على الفطار بتفكر فى عمار وكلامه معاها وبتكلم نفسها
" مهو طيب اهوه وبيعرف يتكلم .. امال ليه كان
مصدرلى الوش الجبس "
" ربنا يهديه يارب .. اصله بشعره ... بيتحول
فى ثانيه"
" عموما كويس وحشه اهو لنسفه ... وانا لو حلو
معايا هعامله حلو قلب بقى يبقى مش هسكتله "
ريناد : مالك يا فيروز سرحانه فى ايه
فيروز : ها لاء ابدا ... انا شبعت هطلع اشوف ماما
ريناد : ماشى وانا هخلص وهحصلك
....................................................................
بعد يومين
فى مطار دبى عمار واقف بيخلص اجراءته فجاءه لمح
ونكمل بقى الحلقه اللى جايه
