الحلقه الثانية عشر
فالصالون عبد الرحمن وفريده وشريفه وفؤاد الكل قاعد يضحك ويتكلم
عبد الرحمن وهو بيبص لفؤاد : نتكلم بقى فالمهم ........... انا عاوز اطلب ايد الانسه شرين لابنى هشام
فؤاد : وده شرف ليا .........انت متعرفشى انا مرتحلكم ازاى
عبد الرحمن : الله يخليك .......وده احساسى برده .........بص بقى انا عاوز شرين بشنطة هدومها
فؤاد : بس انا لازم اجهز بنتى واجبلها كل حاجه
عبد الرحمن : اسمعنى بس .........هشام عنده الفيلا بتاعه وانا هجهزها من كل حاجه ...........وكمان وظيفة شرين عندى فالشركه
شرين وهى بتبص لباباها : هو انا ممكن اقول حاجه
عبد الرحمن : قولى يا عروسه اومرك مجابه
فؤاد بيبصلها بابتسامه انها ممكن تتكلم وهشام بيبصلها عنده فضول هتقول ايه
شرين : بعد اذن حضرتك .........انا مش عاوزه اعيش فالفيلا
عبد الرحمن باستغراب: ليه لو مش عجباكى ممكن اشوفلك فيلا تانيه
شرين : لا مش كده ...........انا عاوزه شقه صغيره
عبد الرحمن : ليه حد يرفض الفيلا ويطلب شقه صغيره
شرين : معلشى انا كده هبقى مرتاحه اكتر ........انا مش هقدر على شغل الفيلا وكمان هبقى فالشغل الصبح
عبد الرحمن وهو بيضحك : ومين قالك انك هتشتغلى فيها انا هجبلك شغاله
شرين : لا معلشى محبش يكون فى حد غريب فى بيتى ........... بعد اذن حضرتك توافق ...........ولا رايك ايه يا بابا
فؤاد : انا اللى يهمنى راحتك يابنتى
عبد الرحمن : خلاص مفيش مشكله ..........انا هشوفلك شقه صغيره وتكون قريبه من باباكى ومامتك كمان ..........اى حاجه تانيه
شرين : لا شكرا
عبد الرحمن : خلاص يا حج فؤاد اتفقنا
فؤاد : على بركة الله اتفقنا
عبد الرحمن : تمام يبقى نقراء الفاتحه والخطوبه الخميس اللى جاى والفرح وكتب الكتاب بعد شهر
شريفه : بالسرعه دى
عبد الرحمن : خير البر عاجله ...........ولا فى مشكله
فؤاد : لا مفيش مشكله نقراء الفاتحه
قراءو الفاتحه وهشام قاعد حاسس انه فدنيا تانيه مش مصدق ان كل الكلام ده يخصه وان اللى هيتجوز كمان شهر ده يبقى هو مكنشى عارف يضحك ولا يعيط ولا يقوم يزعق ويقول انا مش هتجوز كل اللى كان بيعمله انه ساكت وبيتفرج وابتسامه غبيه على شفايفه
..........................
بعد مانزلو من عند شرين كلهم فالعربيه
فريده : مبروك يا هشام
هشام ساكت ومش بيرد وبصص من الشباك
وبعد شويه هشام : انا عاوز انزل اتمشى شويه
عبد الرحمن : هتروح فين ؟؟
هشام بنرفزه : فى اى دهيه انا عاوز انزل
عبد الرحمن ركن ع جنب ونزل هشام
عبد الرحمن : هشام
رجع هشام تانى لباباه : نعم
عبد الرحمن : خلى الفلوس دى معاك ومتتاخرشى
هشام خد الفوس وهو ساكت لانه فعلا مكنشى معاه ولا مليم ومشى
مشى هشام وراح الكافيه اللى دايما بيقعد فيه كان عنده امل يلاقى كريم ويتكلم معاه لانه اقرب واحد ليه بس ملقاش حد
دخل قاعد وهو سرحان وشويه فاق من سرحانه لقى نرمين قدامه
نرمين : سرحان فايه كل ده
هشام بدون وعى : انا خطبت
نرمين بنرفزه : نعم انت بتستعبط بقالى شهر واكتر بدور عليك وقافل موبايلك ومش معبرنى وفالاخر تقولى خطبت
هشام بنرفزه: بقولك ايه انا مش فايق للكلام بتاعك ده انا فيا اللى مكفينى
نرمين وهى بتشد ناعم : طب خلاص اهدى احكيلى ايه اللى حصل
وحكى هشام لنرمين كل حاجه
نرمين بضيق: يعنى احنا نعمل فيها المقلب وتقلبه علينا .......... انت لازم ترفض الجوازه دى
هشام : مش هينفع
نرمين : يعنى ايه مش هينفع ..........انت البت عجباك ولا ايه .......الجوازه دى على جثتى
هشام : خلاص ماشى انا هرفض الجواز وابويا يحرمنى من كل حاجه واترمى فالشارع هتبقى تصرفى عليا
(هشام قالها كده عشان هو عارف ان نرمين بتجرى وراه عشان فلوسه ومن غير الفلوس ده ميلزمهاش )
نرمين : لا طبعا ...........انا قصدى .........خلاص بقى اتجوزها وخلاص
هشام بنرفزه: انا كنت عارف انك هتقولى كده ........ممكن بقى تخفى من وشى
نرمين : ياهشام انا بحبــــــــــ
هشام : اسكتى بقى مش عاوز اسمع صوتك انتى السبب فى كل ده مش عاوز اشوف وشك تانى
وسابها هشام ومشى من الكافيه وهو على اخره
..........................
ويجى يوم الخميس
عملو خطوبه عائليه جدا فى بيت شرين وهى برده اللى صممت ع كده
مكنشى حاضر غير هشام وباباه ومامته واخوه وكريم صاحبه وطبعا شرين وباباها ومامتها واختها وليلى وعم شرين وخالتها وبس
قعدو هيسو شويه وكل كان فرحان ومبسوط ماعدا العريس والعروسه وطبعا ليلى وكريم اللى عارفين كل حاجه عن الموضوع
وعدى اليوم وبعد ما خلصو الخطوبه
عبد الرحمن : فؤاد ياله بقى تعالو انا عزمكو ع العشا
فؤاد : لا مش هقدر ان تعبت اوى انهارده
عبد الرحمن : طب ينفع اخد البنات وهوصلهم لحد البيت
فؤاد : مفيش مشكله شرين خلاص بقت بنتك
عبد الرحمن : اكيد طبعا متقلقش مش هنتاخر
..........................
فى مطعم فخم جدا
هشام وشرين وعبد الرحمن وفريده وشهد واحمد قاعدين بيتكلمو وبيتعشو
شهد كانت عماله تتكلم وتهزر واحمد كمان والاب والام مبسوطين وشرين كل شويه ترد ع شهد او تضحك ضحكه مجامله وخلاص وهشام قاعد ساكت سرحان وبيلعب فى الطبق ومش بياكل
عبد الرحمن : هشام .........هشام
هشام بيفوق من سرحانه وهو بيبص لعبد الرحمن : ايوه
عبد الرحمن : تعالى انت وشرين عاوزكم فى موضوع
فالصالون عبد الرحمن وفريده وشريفه وفؤاد الكل قاعد يضحك ويتكلم
عبد الرحمن وهو بيبص لفؤاد : نتكلم بقى فالمهم ........... انا عاوز اطلب ايد الانسه شرين لابنى هشام
فؤاد : وده شرف ليا .........انت متعرفشى انا مرتحلكم ازاى
عبد الرحمن : الله يخليك .......وده احساسى برده .........بص بقى انا عاوز شرين بشنطة هدومها
فؤاد : بس انا لازم اجهز بنتى واجبلها كل حاجه
عبد الرحمن : اسمعنى بس .........هشام عنده الفيلا بتاعه وانا هجهزها من كل حاجه ...........وكمان وظيفة شرين عندى فالشركه
شرين وهى بتبص لباباها : هو انا ممكن اقول حاجه
عبد الرحمن : قولى يا عروسه اومرك مجابه
فؤاد بيبصلها بابتسامه انها ممكن تتكلم وهشام بيبصلها عنده فضول هتقول ايه
شرين : بعد اذن حضرتك .........انا مش عاوزه اعيش فالفيلا
عبد الرحمن باستغراب: ليه لو مش عجباكى ممكن اشوفلك فيلا تانيه
شرين : لا مش كده ...........انا عاوزه شقه صغيره
عبد الرحمن : ليه حد يرفض الفيلا ويطلب شقه صغيره
شرين : معلشى انا كده هبقى مرتاحه اكتر ........انا مش هقدر على شغل الفيلا وكمان هبقى فالشغل الصبح
عبد الرحمن وهو بيضحك : ومين قالك انك هتشتغلى فيها انا هجبلك شغاله
شرين : لا معلشى محبش يكون فى حد غريب فى بيتى ........... بعد اذن حضرتك توافق ...........ولا رايك ايه يا بابا
فؤاد : انا اللى يهمنى راحتك يابنتى
عبد الرحمن : خلاص مفيش مشكله ..........انا هشوفلك شقه صغيره وتكون قريبه من باباكى ومامتك كمان ..........اى حاجه تانيه
شرين : لا شكرا
عبد الرحمن : خلاص يا حج فؤاد اتفقنا
فؤاد : على بركة الله اتفقنا
عبد الرحمن : تمام يبقى نقراء الفاتحه والخطوبه الخميس اللى جاى والفرح وكتب الكتاب بعد شهر
شريفه : بالسرعه دى
عبد الرحمن : خير البر عاجله ...........ولا فى مشكله
فؤاد : لا مفيش مشكله نقراء الفاتحه
قراءو الفاتحه وهشام قاعد حاسس انه فدنيا تانيه مش مصدق ان كل الكلام ده يخصه وان اللى هيتجوز كمان شهر ده يبقى هو مكنشى عارف يضحك ولا يعيط ولا يقوم يزعق ويقول انا مش هتجوز كل اللى كان بيعمله انه ساكت وبيتفرج وابتسامه غبيه على شفايفه
..........................
بعد مانزلو من عند شرين كلهم فالعربيه
فريده : مبروك يا هشام
هشام ساكت ومش بيرد وبصص من الشباك
وبعد شويه هشام : انا عاوز انزل اتمشى شويه
عبد الرحمن : هتروح فين ؟؟
هشام بنرفزه : فى اى دهيه انا عاوز انزل
عبد الرحمن ركن ع جنب ونزل هشام
عبد الرحمن : هشام
رجع هشام تانى لباباه : نعم
عبد الرحمن : خلى الفلوس دى معاك ومتتاخرشى
هشام خد الفوس وهو ساكت لانه فعلا مكنشى معاه ولا مليم ومشى
مشى هشام وراح الكافيه اللى دايما بيقعد فيه كان عنده امل يلاقى كريم ويتكلم معاه لانه اقرب واحد ليه بس ملقاش حد
دخل قاعد وهو سرحان وشويه فاق من سرحانه لقى نرمين قدامه
نرمين : سرحان فايه كل ده
هشام بدون وعى : انا خطبت
نرمين بنرفزه : نعم انت بتستعبط بقالى شهر واكتر بدور عليك وقافل موبايلك ومش معبرنى وفالاخر تقولى خطبت
هشام بنرفزه: بقولك ايه انا مش فايق للكلام بتاعك ده انا فيا اللى مكفينى
نرمين وهى بتشد ناعم : طب خلاص اهدى احكيلى ايه اللى حصل
وحكى هشام لنرمين كل حاجه
نرمين بضيق: يعنى احنا نعمل فيها المقلب وتقلبه علينا .......... انت لازم ترفض الجوازه دى
هشام : مش هينفع
نرمين : يعنى ايه مش هينفع ..........انت البت عجباك ولا ايه .......الجوازه دى على جثتى
هشام : خلاص ماشى انا هرفض الجواز وابويا يحرمنى من كل حاجه واترمى فالشارع هتبقى تصرفى عليا
(هشام قالها كده عشان هو عارف ان نرمين بتجرى وراه عشان فلوسه ومن غير الفلوس ده ميلزمهاش )
نرمين : لا طبعا ...........انا قصدى .........خلاص بقى اتجوزها وخلاص
هشام بنرفزه: انا كنت عارف انك هتقولى كده ........ممكن بقى تخفى من وشى
نرمين : ياهشام انا بحبــــــــــ
هشام : اسكتى بقى مش عاوز اسمع صوتك انتى السبب فى كل ده مش عاوز اشوف وشك تانى
وسابها هشام ومشى من الكافيه وهو على اخره
..........................
ويجى يوم الخميس
عملو خطوبه عائليه جدا فى بيت شرين وهى برده اللى صممت ع كده
مكنشى حاضر غير هشام وباباه ومامته واخوه وكريم صاحبه وطبعا شرين وباباها ومامتها واختها وليلى وعم شرين وخالتها وبس
قعدو هيسو شويه وكل كان فرحان ومبسوط ماعدا العريس والعروسه وطبعا ليلى وكريم اللى عارفين كل حاجه عن الموضوع
وعدى اليوم وبعد ما خلصو الخطوبه
عبد الرحمن : فؤاد ياله بقى تعالو انا عزمكو ع العشا
فؤاد : لا مش هقدر ان تعبت اوى انهارده
عبد الرحمن : طب ينفع اخد البنات وهوصلهم لحد البيت
فؤاد : مفيش مشكله شرين خلاص بقت بنتك
عبد الرحمن : اكيد طبعا متقلقش مش هنتاخر
..........................
فى مطعم فخم جدا
هشام وشرين وعبد الرحمن وفريده وشهد واحمد قاعدين بيتكلمو وبيتعشو
شهد كانت عماله تتكلم وتهزر واحمد كمان والاب والام مبسوطين وشرين كل شويه ترد ع شهد او تضحك ضحكه مجامله وخلاص وهشام قاعد ساكت سرحان وبيلعب فى الطبق ومش بياكل
عبد الرحمن : هشام .........هشام
هشام بيفوق من سرحانه وهو بيبص لعبد الرحمن : ايوه
عبد الرحمن : تعالى انت وشرين عاوزكم فى موضوع
ونكمل الحلقه اللى جايه
هو فين بقيت القصه ياقمر :)
ردحذفمعلشى يا قمر ع التاخير
ردحذف